Ahrensböck, 8 december
Fris en niet te droog, of in de taal van weerman Krol, 'geen weer'.
Het was grijs, 100% luchtvochtigheid en twee graden. Toen ik
vanmorgen vertrok, schoot het niet op. Dat leek me geen wonder
na twee dagen van 160km, dan begint alles een beetje te kraken.
De windmolens draaiden me voor het eerst deze reis tegemoet,
aha tegenwind. Zondag regen, maandag zon en vandaag dus grijs,
genoeg afwisseling. Tja, je moet wat over hebben voor het goede doel.

Zondag bij de start, uitgezwaaid door m'n kleindochter van twee weken
en andere fans, had ik niet verwacht op dinsdag al 80km van de Deense
grens te zitten. Bijna 450km vanaf Diepenveen moet ik echter niet
denken er bijna te zijn. Diverse delen doen me zeer en de andere
niet meer. Maar ik blijf optimistisch (als altijd). Leuk zijn de gesprekken
onderweg, met herbergiers en anderen. Meestal weten ze wel wat er
in Kopenhagen aan de hand is en krijg ik aanmoedigingen.

Verrassingen waren er ook onderweg. Het allereerste onderdak op deze
reis heette Hotel Cramer. Een week eerder had minister Cramer me
uitgezwaaid. Het zal wel toeval zijn. Gisteren belde Radio Oost
onderweg of ik in de uitzending kon uitleggen waarom ik naar
Kopenhagen fietste en wat ik van de klimaattop verwachtte. Daar
zit je dan in een schoolbushaltehokje in de stad Brake te reageren
op de stelling: "We doen al genoeg voor het klimaat". 60% van de
luisteraars bleek het met die stelling eens te zijn. Ik had kunnen zeggen:
"dit is het beste bewijs dat er nog een lange weg te gaan is" maar zei:
"We zijn zelfs nog maar net begonnen. Veel luisteraars doen hun
boodschappen natuurlijk op de fiets, hebben zonnepanelen op hun dak,
besparen energie, gebruiken led-lampen en nog is het niet genoeg."
Onze kleindochter is een mensje van 2860 gram en het is haar klimaat
waar we het over hebben, niet ons klimaat. We hebben de grondstoffen
opgemaakt, grond en water vervuild en zelfs de atmosfeer verstoort.
Dat kunnen we zo niet nalaten." Misschien met deze uitzending weer
een zieltje gewonnen; wie weet.
 
Bovenstaand bericht is bij een eerdere poging in de digitale hemel
terecht gekomen. Wellicht gaat het nu beter.
 
KØGE, 10 december
Het lukte nog net om de watertemperatuur in m'n fietskleding op peil te
houden. Geen aangenaam peil maar voldoende om veilig het bijna-eindpunt
Koge te bereiken. Koge had wel iets dichterbij gemoge.
92km lijkt niet zoveel, zelfs niet na de voorgaande vier dagen en 550km,
maar 92 km ijsregen maakt deze reis toch wel een beetje heroisch. De
lezer vraagt zich misschien af of dit nog leuk is? Dat vraag ik me ook
weleens af. Juichend stond ik onder de douche, enerzijds omdat het
einddoel vrijwel is bereikt en anderzijds omdat diverse lichaamsdelen
beginnen te ontdooien. Door toeval en het uitvallen van de routeplanner
werd het een idylische route, langs aardige kustplaatsjes, kronkelende
(ook op en neer) weggetjes, ontelbare fazanten, een ree vlak voor me
op de weg (ik reed hem bijna in twee) en eeuwenoude eiken op een
landgoed waar God zelf kennelijk kantoor houdt, getuige het bordje
Godkantor. Er is bij mooi weer vast nog veel meer te genieten.
Koge is een aardig stadje waar zich net op het grote plein een paar
honderd engeltjes in witte jurken, met een krans op het hoofd en kaarsje
in de hand, verzameld hebben. In de bibliotheek mag ik gratis een uurtje
op de computer rammelen. Nu nog op zoek naar een wasserij voordat ze
hier (terecht) bezwaar gaan maken.
Morgen is het nog een klein stukje naar Kopenhagen en ik ben erg benieuwd
wat me daar te wachten staat. Ik houd jullie op de hoogte.
 
Beste lezer, dank voor het meeleven.
Pieter Parmentier
Durfdoener in duurzaamheid.